خوانده شده

هنوز هم نمي دانم چرا بهش مي گفتيم «پسر دايي». پسر دايي، پسر دايي  ما نبود. شوهر خاله مان بود. از بچگي مانده بود كه بهش بگوييم پسر دايي. خيلي چيزها از بچگي مي ماند و تو هيچ وقت فرصت فكر كردن به معني اش را پيدا نمي كني. مثل همين پسر دايي كه چون همه از بچگي بهش مي گفتند پسر دايي ما هم ياد گرفته بوديم.

پسر دايي هر وقت مي آمد چشم ما به جيب هايش بود. توي جيب هايش هميشه آدامس هاي بادكنكي بود. از اين ها كه تويش عكس هاي فوتبالي بود. آن وقت ها مي گفتيم «آدامس چاپي». عشقمان آن چاپ هاي داخلش بود. خدا مي داند به عشق پيدا كردن «ردگليد» چقدر از پول هاي بي زبان را خرج همين آدامس ها كردم. پسر دايي هنوز ننشسته بود و داشت با بزرگترها احوالپرسي مي كرد دستش كه مي رفت توي جيب مي ريختيم دورش و منتظر مي مانديم تا ادامس ها بيرون بيايد. به هر كسي هم دو تا مي داد. ادامس ها را باز مي كرديم و شانسمان را مي آزماييديم. چاپ ها را به هم نشان مي داديم و گاهي وقت ها طاق مي زديم. بعضي وقت ها هم سر چاپ ها دعوايمان مي شد. قهر مي كرديم  و آشتي مي كرديم. يكي دنبال ريكارد بود يكي مارادونا و من هم ردگليد.

پسر دايي روي ماشين سنگين كار مي كرد. هر از گاهي كه خيلي اصرار مي كرديم اجازه مي داد كنارش بنشينم و از آن بالا به مردم نگاه كنيم. از آن بالا بدجور احساس قدرت مي كرديم.يك غده ي بزرگ روي گردنش بود كه هيچ وقت برش نداشت. يكبار به آن غده دست زده بودم. خيلي سال پيش. آن وقت ها خيلي خجالت سرمان نمي شد! هر روز سه و نيم صبح از خانه بيرون مي زد و موقع نهار برمي گشت. نماز مي خواند. روزه مي گرفت. مسجد مي رفت. كربلا هم رفته بود. دست به خير داشت و تمام انتخابات ها را راي مي داد.هفته پيش هم آمده بود مهماني خانه عزيز. خوب بود و سرحال. انگار نه انگار دوسال است با سرطان دست و پنجه نرم مي كند. سر سفره كنارش نشستم. برايش غذا كشيدم. باقالي پلو با مرغ . ژله هم برايش گذاشتم. از شيمي درماني برگشته بود.  قوي هيكل بود و از پا نمي افتاد. براي فيلم «نامه ها عكس ها ادم ها» كلاهش را قرض كرده بودم.سه تا كلاه آورده بود مي گفت هر كدام بهتر است ببر. همسرش قرار بود توي فيلم بازي كند؛خاله ام. مي گفت بايد پولش را بدهي ها! به خاله هم مي گفت: معروف شدي ما را فراموش نكن! هنوز هم فرصت نكردم كلاهش را پس دهم.  امروز صبح .....  فاتحه.

ماهی قرمز توی تنگ دارد جان می دهد. یک مرضی گرفته که دل آدم را ریش ریش می کند. شکمش کمی باد کرده و از وسط تا می خورد! وارونه می شود و تو فکر می کنی مرده اما خوب که نگاهش می کنی، هر از گاهی یک پل می خورد و تکانی و دوباره به همان حالت در می آید. از دیروز صبح تا حالا همین وضعیت را دارد. ماهی را برای پایان نامه گرفته بودیم. یک هفته قبل از عید بود. هیچ سالی ماهی قرمز نگرفته بودیم. اما روی میز جلسه خالی بود و توی چشم می آمد. شب عید بود و از این ماهی ها زیاد... با ایمان پریدیم توی ماشین و گازش را گرفتیم توی نیایش. همان ماهی را انتخاب کردیم که گذاشته بودند برای ویترین. چاق و چله بود و خوش می رقصید. ماهی را که گذاشتیم روی میز ده دقیقه بعد جلسه شروع شد. ماهی جلوی چشم چهار استاد، قبراق نشان می داد. خوب بالا و پایین می رفت. جلوه داده بود به دکور جلسه. ریز ریز شلپ شلپ می کرد وهر از گاهی تا لب شیشه می آمد و  به آدم های دور و بر نگاه می کرد. بعد از جلسه ماهی را زدیم زیر بغلمان و آوردیم خانه. تا همین دیروز صبح که یک باره دیدیم سربالا شده. گفتم مرده اما نمرده بود. تا همین حالا هم نمرده و فقط خدایش می داند چه مرضی گرفته. کاش حکمی چیزی بود می شد یک جوری راحتش کرد. مثل اسب ها که زود راحتشان می کنند. هر چه هست برگشتی در کار نیست و خدا کند زودتر راحت شود. سخت است جلوی چشم آدم این طور جان دادن. مرگ، هر چه زودتر و راحت تر بهتر. به قول دوستی که می گفت چسب زخم را باید یکهو کند. دردش کمتر است. برایش دعا کنید.

منبع

روایت زنبور عسل

با گسترش حرکت‌های جهادی و سفرهای روحانیون و دانشجویان به مناطق محروم موج جدیدی از فیلم‌های مستند ساخته شد که از سویی روایت‌هایی تصویری هستند از تلاش جوانان متعهد برای توزیع فرهنگ دینی در مناطقی که از فقر فرهنگی رنج می‌برند؛ و از سوی دیگر نشان‌دهنده‌ی فاصله‌های طبقاتی موجود در جامعه‌ی ما؛ این آثار لزوم تدبیر و تلاش مخلصانه برای محوکردن این فاصله‌ها را گوش‌زد می‌کنند.

نیمه‌ی خالی فیلم

ضعفی که در اکثر این آثار به چشم می‌آید، عدم سوژه‌محوری آنان است. یک فیلم مستند بیش‌تر از هر چیز به سوژه‌ای احتیاج دارد تا بتواند با آن همراه شود و حرف خود را از لابه‌لای ارتباط آن سوژه با موضوع به گوش مخاطب برساند. مستند روایت نحل هم از این دست آثار است که با قرار دادن چند نفر از مبلغین و روحانیون جوان جلوی دوربین و هم‌چنین به تصویر کشیدن برش‌هایی از اتفاقاتی که در حین سفر این گروه پیش آمده، درست شده است و دارای یک خط داستانی مناسب نیست.

مستندهای این‌چنینی دارای دو بخش هستند؛ بخش اول مربوط به مجموعه‌ای است که با هدف تبلیغ وارد مناطق محروم شده‌اند و بخش دوم مناطق محروم و ساکنین آن هستند.  در صورت پرداخت مناسب و استفاده از ظرفیت‌های هر دو قسمت می‌توان مفاهیم ارزشمندی را در یک اثر مطرح کرد. هم‌چنین حضور در مناطقی که دچار محرومیت‌های معیشتی و فرهنگی می‌باشند، این امکان را برای سازنده ایجاد می‌کند که از این فرصت برای بالابردن تأثیرگذاری بر بیننده‌ی خویش استفاده کند.

ضرورت معرفی دقیق منطقه و شناخت جغرافیایی آن، اشاره به فرهنگ‌ها و خرده‌فرهنگ‌های موجود در آن جامعه و نحوه‌ی گذران زندگی ساکنین این مناطق – که بیش‌تر از طریق همان سوژه‌محوری به دست می‌آیند - زمینه را برای ورود و آشنایی بیننده با فضایی که قرار است دقایقی را در آن سپری کند فراهم می‌آورد که البته این فیلم در این زمینه به موفقیتی نسبی دست یافته است. روایت نحل ترجیح داده اطلاعات لازم را به صورت پراکنده در سرتاسر فیلم بگنجاند.

نیمه‌ی پر فیلم

مهم‌ترین نقطه‌ی قوت این اثر عدم شعارزدگی آن است و صفا، صمیمیت، سادگی و خلوص خود را از فضا و روایتگرانش وام گرفته است. فیلمساز بی هیچ دخل و تصرفی در واقعیت ماجرا آن‌چه را که می‌بیند پیش چشم‌های دوربین قرار می‌دهد و از صحنه‌سازی‌های بی‌مورد پرهیز می‌کند.

روایت نحل با یک شروع مناسب، سه موقعیتی را که قرار است در آن‌ها نفس بکشد، به تصویر می‌کشد. آغاز سفر مبلغین در قطار، نمایش بازی بچه‌های روستا و مهم‌ترین اتفاقی که برای مبلغین افتاده است - یعنی آتش گرفتن اتوبوسشان - سه برش هستند از سه فضایی که هر یک زمانی از این فیلم را به خود اختصاص داده‌اند.

در همان ابتدای کار اشاره‌ای با مسئله‌ی وهابیت و تلاش این فرقه برای جهت‌دهی افکار مردم منطقه می‌شود. هرچند جا داشت بیش‌تر روی این مسئله تمرکز صورت بگیرد اما اشاره به این موضوع هم خالی از لطف نبوده است.

نمایش احساس مسئولیت روحانیت نسبت به این مناطق و دقت در نحوه برخورد مبلغین با مردم که در چند صحنه به‌وضوح به چشم می‌آیند نیز امتیاز دیگری برای این مستند رقم زده است. در صحنه‌ای که طلبه‌ی جوان با زبان نرم و هنرمندانه یکی از ساکنین منطقه را متوجه حرکت خرافی و انحرافی خود می‌کند، این مسئله به‌خوبی نمایش داده شده است. به‌علاوه علاقه مردم و جوانان منطقه به روحانیت و احترام و تکریم روحانیت از نقاط مثبتی است که فیلمساز به آن توجه کرده است. نمایش مراسم بی‌ریای عزاداری، نقش روحانیت در این مورد و اشاره به ساده‌دلی مردم منطقه هم بی‌هیچ غل‌وغشی انجام گرفته است و مخاطب این مسئله را از نزدیک حس خواهد کرد.

یکی از صحنه‌های تأثیرگذار و سینمایی این مستند، لحظاتی است که کودکی بر بالای یک نخل اذان می‌گوید. اشاره به نام اولین اذان‌گوی اسلام میان صحبت‌های مبلغ با کودکان، با استفاده از بازسازی لحظاتی از فیلم «محمد رسول‌الله» کار هنرمندانه‌ای است که به حرکت تبلیغی روحانی جوان فیلم رنگ دیگری بخشیده است.

استفاده‌ی به‌جا از احادیث معصومین(علهیم‌السلام) و به کار بردن آن‌ها در زمان مناسب نیز از دیگر حسن‌های این اثر است که به تقویت محتوایی آن کمک کرده است و در ضمن گرفتار شعارزدگی نشده و به قول معروف از آن طرف بام نیفتاده است. نام فیلم هم از مضامین یکی از احادیث انتخاب شده است؛ حدیثی از امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) که با تمثیل زنبور عسل و زندگی سالم این موجود، زندگی زیبا و اثربخش را به انسان توصیه می‌کنند. پایان این فیلم نیز با استفاده از حدیث دیگری از معصومین(علیهم‌السلام) از نقاط قوت این کار به حساب می‌آید.

روایت نحل را باید تلاشی مخلصانه و ارزشمند دانست که با توسل به تکنیک‌های قصه‌گویی در مستند و به‌کارگیری دقیق عناصرِ مستندسازی می‌توانست با زبانی سینمایی‌تر حرف خود را بزند.

...............................

معرفی فیلم

و باز درد درد درد...

3:8 بامداد

دو ماه پیش بود به گمانم مجید اسطیری  پیامک داد می خواهیم یک بازی وبلاگی راه بیندازیم! گفتم: «چه»؟! گفت: «خاطره ای از زنگ ورزش!» گفتم: «چه عالی! به روی چشم. می نویسم.» اما آن موقع وسط ساخت فیلم پایان نامه ی منزل(در دیکشنری سنتی به معنای همسر!) بودیم و با حساسیت های ایشان بعید بود وقت کنم حتی چند دقیقه بنشینم و خاطره ای از سیل خاطرات زنگ های ورزش را انتخاب کنم بنویسم. بعد هم که درگیری و هزار کار دیگر و تا الان که فکر کردم اگر ننویسم جفا کرده ام به این دوست دوست داشتنی! و اما خاطره ای که تاثیرش تا به امروز کش آمده و هنوز باقی است!

کلاس چهارم ابتدایی/مدرسه علامه طباطبایی/ کرج

فوتبالم بیست بود. آنقدر که سرم دعوا بود توی کدام تیم باشم. آنقدر که بعدها که علی کریمی پیدایش شد شک نداشتم بازیش را از روی بازی من کپی پیست کرده نامرد. بگذریم. تا اینکه عینکی شدم. یادم باشد داستان عینکی شدنم را هم بنویسم. دکتر وقتی که داشت شماره عینکم را توی دفترچه می نوشت گفت بیا جلوتر حرف مهمی دارم. جلوتر که رفتم صاف توی چشمهام نگاه کرد و گفت:«چیزی که می گویم را هیچ وقت از یاد نبر» گفتم:«چه؟» گفت:«پرده ی شبکیه چشمت بیش از اندازه نازک است و با یک ضربه ممکن است پاره شود. آن وقت اتفاقات بدی می افتد» همان موقع به ذهنم رسید تنها چیزی که ممکن است به چشمم بخورد توپ فوتبال است. اما نه به دکتر گفتم نه به مادر. بیرون که رفتیم تا به خانه برسیم مادر توصیه ام کرد که مبادا با کسی دعوا کنم. که توی دعوا که حلوا خیر نمی کنند با مشت بزنند توی چشمم ووو...و هر توصیه ای که به ذهنش رسید دریغ نکرد.

از فردای روزی که عینک به چشم گذاشتم (که یادم باشد داستان عینکی شدنم را هم بنویسم ) همرا ه با عینک، یک ترس بزرگ هم روی وجودم نشانده شد: ترس از ضربه خوردن!

دو سال بعد از عینکی شدن آنقدر چشمهایم ضعیف شد که دیگر نمی شد زنگ ورزش بدون عینک بازی کرد. عینکم را بند می انداختم که از چشم نیفتد اما آن ترس لعنتی هم همپای ضعیف تر شدن چشم ها روز به روز رشد می کرد. با این که بازی ام هنوز عالی بود اما ترس، اثرش را گذاشته بود. هیچ وقت توی دیوار دفاعی قرار نمی گرفتم. هیچ گاه برای زدن هد بلند نمی شدم. توپ هایی که به سرعت و با ارتفاع  به سمتم می امد را جاخالی می دادم. اما چون  معلم ورزش(که خدایش بیامرزد چون تصادف کرد و مرد)  می گفت توپ به پای خردمندان می چسبد هیچ گاه از لیست اصلی کنار گذاشته نشدم. و چون نوک حمله بازی می کردم معلم ورزش به بچه ها می گفت برای خردمندان پاس فرار بیندازید!

مدرسه راهنمایی حافظ/ شیراز

کلاس سوم راهنمایی کاپیتان تیم مدرسه بودم. برای بازی های بین مدارس رفته بودیم استادیوم حافظیه شیراز. مسئولین وقت با اصرار معلم ورزش اجازه دادند با عینک بروم توی زمین. اواخر بازی بود و دو هیچ به نفع ما بود. روی یکی از بازیکن ها خطا کردم. یک خطای خیلی معمولی. اما چون تیمشان عقب بود پسره با عصبانیت بلند شد و توپ را برداشت و محکم به صورتم کوبید. جوری که دسته عینکم کج شد و ازچشمم افتاد و به بند آویزان شد. آنقدر عصبانی شدم که برگشتم حمله کنم به سمتش و حقش را کف دستش بگذارم اما حرف دکتر مثل دو دست آهنی محکم مرا گرفت. عینکم را به چشم زدم و سرم را پایین انداختم و هیچ عکس العملی نشان ندادم.

بازی تمام شد و در کمال حیرت جایزه «اخلاق» را که یک دست لباس ورزشی کامل به علاوه ساق بند بود به من دادند.  همه سوت و کف می زدند و هیچ کس هم نفهمید این جایزه از کجا آب می خورد!

نمایش شش فیلم داستانی و 12 مستند در جشنواره ایران 1404 

روایت نحل در 

 یکی از دلایل برگزاری جشنواره فیلم عمار خلأیی بود که در حوزه تولید فیلم‌هایی هم سو با اهداف و آرمان‌های انقلاب دیده می‌شد. به نظر شما خلأ از عدم حمایت نهادهای مسئول ناشی شده است یا نبود نیروی متعهد و متخصص؟

 این مسئله یک مقدار بر می‌گردد به خاستگاه و تاریخ هنر ادبیات داستانی و نمایشی که با جریان روشنفکری وارد ایران شد؛ به خصوص در حوزه داستان که پایه فیلم و کار نمایشی است. این یک قدمت غربی و روشنفکری دارد. اولین اتفاق‌های ادبی ما ترجمه‌ی آثار ادبی فرانسه یا کشورهای غربی بود. در حقیقت ادبیات آمیخته با این جریان در ایران شکل گرفت و بعد هم که انقلاب اتفاق افتاد. ما بعد از انقلاب باید در این حوزه بازنگری جدی می‌کردیم؛ به خصوص بچه‌های نسل انقلاب و بچه‌هایی که انقلاب را ایجاد کردند باید در این حوزه خیلی زودتر از این ها وارد می‌شدند. باید به یک ترجمه‌ی جدیدی می‌رسیدند و در واقع نگاه جدیدی را پیدا و ارائه می‌کردند. اما این اتفاق نیفتاد. من فکر می‌کنم جنگ هم باعث شد یک مقدار، این فاصله بیشتر شود. امروز با این‌که کمی دیر شده است اما خیلی اتفاق خوبی است. یعنی حضوری که بچه‌ها پیدا کرده‌اند و تلاش می‌کنند که خودشان را برسانند و حرف خودشان را بزنند به نظرم خیلی ارزشمند است .

یعنی فکر می کنید کم کاری از نهادهای مسئول بوده است؟ 

 فکر می‌کنم ما در این سی سال گذشته یک دوره گیجی عجیب و غریبی را طی کردیم. مسوولین فرهنگی ما در یک دوره‌ای خیلی شتاب زده عمل کردند. دریک مقطعی اصلا عمل نکردند. البته این قدر درگیر مسائل سیاسی و یا مسائل دیگر شدند که دیگر فرصتی برای تمرکز روی بخش فرهنگی نماند. ما اصلی‌ترین ضربه را از مسئولینی خوردیم که اصلا ارتباطی با این حوزه‌ها نداشتند. یعنی کسانی آمدند در این جایگاه‌های فرهنگی و نهادها نشستند که اصلا دانشی نسبت به این حوزه‌ها نداشتند چه برسد به این که بخواهند نگاه و گفتمان جدیدی بخواهند تولید کنند. 

پس فکر می کنید برگزاری چنین جشنواره هایی می‌تواند انگیزه‌ای باشد برای تولید کنندگان آثار؟ 

جشنواره عمار، قطعا یک نقطه‌ی امید و یک نقطه شروع است که باید مورد حمایت جدی قرار بگیرد؛ مخصوصا از جانب بچه‌هایی که به این گفتمان علاقه‌مندند. به نظرم اصلا نباید معطل مسئولین شد. در این حوزه خود بچه‌ها باید زیاد خودشان را در معرض کار قرار دهند تا بیش‌تر نقد شوند. برای حفظ این فضای ایجاد شده باید خیلی جدی‌تر کار را دنبال کرد. اگر با تنبلی که الان دچارش هستیم بخواهیم ادامه دهیم نتیجه نمی‌دهد. حتی باید تمام آثار خوب دنیا را مطالعه کنیم؛ چه در حوزه فیلم، و چه در حوزه داستان. نقد خودمان را نسبت به کارها داشته باشیم کار خودمان را هم انجام دهیم. 

چقدر به آخر و عاقبت این جشنواره امیدوارید؟ 

وجه تمایز این جشنواره با جشنواره‌های دیگری که در کشور برگزار می‌شود این است که تیم اجرایی این جشنواره قرار نیست به مسئولین جواب پس دهند. جز نسبت به مردم، به دیگران دِین و وابستگی ندارند که بخواهند در راستای سلیقه‌ی آن‌ها حرکت کنند و خیلی نکته‌ی خوبی است. 

پیشنهادی هم برای بهتر شدن کار دارید؟ 

تبلیغات خوبی برای این جشنواره انجام نشد و استقبالی که باید صورت نگرفت. شاید باید برای برگزاری چنین جشنواره‌هایی یک دور خیز جدی کرد. باید در طول سال این جریان و فضایی که در جشنواره ایجاد می‌شود خیلی جدی‌تر ادامه پیدا کند و خروجی این تداوم جریان آثاری باشد که ما در جشنواره شاهد آن هستیم. اگر انقطاعی در این بین حاصل شود مسلما نتیجه‌ی لازم را نخواهیم گرفت. خیلی از فیلم ها که در جشنواره هستند فیلم هایی هستند که قبلا هم خیلی دیده شد‌ه‌اند. در خیلی از جشنواره‌ها حضور داشته‌اند، این نقد به خود من هم وارد است. ما نباید به این که خیلی تعداد فیلم‌هایمان زیاد باشد افتخار بکنیم یا این که حتما دنبال این باشیم که آمار فیلم‌هایمان بالا باشد؛ نه به نظرم تعداد فیلم‌ها ملاک نیست؛ کیفیت آثار ملاک است و در واقع نگاه درستی که در فیلم ها حاکم است باید ملاک ارزیابی قرار بگیرد.

«روایت نحل»  در تبریز  اکران می شود.

.......................................................................

جایزه ی ویژه بخش اخلاق برای «روایت نحل» 

بهترين‌هاي بخش مستند

همچنين جايزه ويژه بخش «دين» به حديث سرو(عبدالرسول گلبن‌حقيقي و عبدالكريم ارشي)‌، جايزه ويژه بخش «اخلاق» به روايت نحل (محمدرضا خردمندان)‌، جايزه ويژه بخش «آگاهي» به خليج‌فارس (ارد عطاپور)، جايزه ويژه بخش «دستاوردهاي انقلاب» به سكوي افتخار (ابراهيم داروغه‌زاده و محمدفواد صفاريان‌پور)‌، جايزه ويژه بخش «جهاد اقتصادي» به خانه ايوب (جواد ظهيري و فرشاد فدائيان)‌ تعلق گرفت.   

 «روایت نحل» در جمع برگزیدگان جشنواره جام جم.

پخش مجدد  روایت نحل از شبکه های چهار و مستند سیما.

کسب رتبه سوم بهترین کتاب سال دفاع مقدس را برای کتاب «باغ کیانوش» به دوست خوبمان آقای عزتی پاک تبریک می گوییم. به امید موفقیت های آتی ایشان .

پایگاه خبری فیلم کوتاه

میراحسان درباره «روایت نحل» گفت:مستندها عموما باید ما را به سمتی سوق بدهند كه به گونه ای دیگر به اتفاقات روزمره زندگی بیندیشیم و روایت نحل این اصل را رعایت كرده و این فیلم ما را دعوت می كند تا عالم روحانیت را به گونه دیگری ببینیم.

منبع

خردمندان، كارگردان روايت نحل در خصوص فيلمش گفت: ايده ساخت اين فيلم برمي گردد به زمستان  هشتادوهشت كه بر اساس خاطرات دوستان طلبه ام كه در مورد سفرهاي تبليغي، فرهنگي شان برايم تعريف كرده بودند، تصميم گرفتم كه با اين دوستان سفري داشته باشم و اين فيلم را بسازم. در اين رابطه حدود بيست ساعت مصاحبه ي شفاهي و تصويري با اين عزيزان انجام دادم و با طيف گسترده اي از مضامين و موضوعات موجود در اين حركت ها آشنا شدم و تصميم گرفتم درباره ي زواياي پنهان اين حركت ها كه تا به حال در هيچ جايي ديده و شنيده نشده است كار كنم.  از نكات برجسته كار اين بود كه ما براي اولين بار به مناطق بكري پاي مي گذاشتيم كه حتي در نقشه هم به سختي يافت مي شدند. يعني طلبه هايي كه براي تبليغ پاي به اين مناطق مي گذارند بايد آمادگي كاملي براي برخورد با هر موضوعي را داشته باشند. موضوعاتی مثل حمله اشرار یا خطر وهابیت(شیعه کشی) و یا عوامل محیطی! چون اين مناطق از لحاظ امكانات حتي زير صفر مي باشد.

حسيني، كارشناس حاضر در جلسه درباره فيلم گفت: واقعا اسم بسيار خوبي براي فيلم انتخاب شده است. نحل يا همان زنبور به عنوان حشره اي كه هميشه بر روي بهترين محل يعني گل ها مي نشيند و شما اين روستاهاي دور افتاده و امكانات زير صفر را تشبيه به گل كرده ايد و از لحاظ روايتي كه شما در اين فيلم نشان داده ايد يكي از زيباترين فيلم هايي ست كه من در اين موضوع ديده ام.

مير احسان نيز گفت: «فيلم شما فيلم خيلي خوبي است و در مورد فيلم هاي مستند بايد به اين نكته اشاره كنم كه فيلم هاي مستند ما را به داستان هاي واقعي هدايت مي كنند. در مواردي كه اتفاقي در زندگي ما در دوران زندگي مي افتد و ما از آن بي خبر هستيم. »

مير احسان گفت:«با اين كه فيلم با استفاده از تكنيك روي دست ساخته شده است بر خلاف خيلي از فيلم ها كه پر از شلختگي است اين فيلم ما را اذيت نمي كند و فرم و محتوا كاملن با هم منطبق شده اند. از اين نظر ارتباط ما را با فيلم دوچندان مي كند.

نشريه روزانه هفتمين جشنواره فيلم كوتاه ديني /ش 4/دوم ابان 90

.........................

... همچنين در بخش ويژه 'جهاد اقتصادي ' نيز هيات داوران تنديس، لوح افتخار و جايزه اين بخش را به مستند ' روايت نحل' ساخته ' محمدرضا خردمندان' اهدا كردند...

.... در بخش مستند نيز ... ' روايت نحل' جوايز مخصوص برگزيدگان اهدا شد و ....

به نقل از ایرنا

 ...........................

مرتبط 

«خانواده ي آبرودار مسلماني به مشكل جدي مالي برخورد كرده و در آستانه ي فروپاشي است. چقدر كمك مي كنيد و چه كمك هايي را جذب مي كنيد؟»

 كل متن« اس ام اسي» كه تنظيم كردم و به تعدادي از دوستان ارسال كردم همين بود. خبر را خودم چند ماه پيش از طريق يكي از همكاران گرفته بودم  وتنها سري تكان داده بودم و اظهار تاسفي!  اما روزمره گي و درگيري ها و گرفتاري ها فرصت انسان بودن را هم از آدم مي گيرد. موضوع را تقريبن فراموش كرده بودم كه اخبار بدتري راجع آن خانواده شنيدم و ديدم با اين غفلت لامصّبي كه تا خرخره تويش فرو رفته ايم بايد تا چند ماه ديگر منتظر خبرهاي بدتري هم باشم! بلافاصله مثل آدم هاي شب امتحاني دست به كار شدم و به پيشنهاد يكي از دوستان اس ام اس بالا را تنظيم و رندوم به تعدادي از دوستان ارسال كردم. بازخوردها اما جالب بود. اطلاعات دقيق تري مي خواستند و همينكه پيگير شده بودند و اس ام اس را ديليت نكرده بودند كلي جاي اميد داشت. پيگيري ادامه پيدا كرد و اطلاعات دقيقي راجع ايشان به دست آمد. اطلاعات را با دوستاني كه پاي كار شده بودند در ميان گذاشتم و نتيجه برايم فوق العاده بود.

 حركت جهادي شروع شده بود و زنجيره ي محبت  شكل گرفته بود. باورم نمي شد كمتر از يك هفته نزديك به دوميليون تومان براي اين بندگان خدا كه براي يك وام يك ميليون توماني پر از تحقير و منت يك نهاد دولتي دنبال ضامن و هزار بدبختي ديگر بودند جمع شود.اگر چه اين پول اندك  دردي را دوا نمي كند اما فعلن مسكني است بر زخم هاي بزرگ اين خانواده. اما مهم­تر از اين پول و آن درد، تلاشي ست كه دوستان از خود نشان دادند تا يادمان بماند هنوز داريم توي جامعه ي اسلامي زندگي مي كنيم. مي خواهم تشكر كنم ازهمه ي اين عزيزان به ویژه  روزهای مهتاب  كه از همان لحظه ي اول مجدانه پيگير موضوع شد تا كار به سرانجام رسد.